iniekt

Osuszanie murów

Piwnice w dzisiejszych czasach są ze zrozumiałych względów projektowane jako dodatkowa przestrzeń mieszkalna, biurowa lub w inny jeszcze sposób użytkowana. W istniejących budynkach często wykonanych kilkadziesiąt lub nawet kilkaset lat temu nie wykonywano z reguły żadnej izolacji ścian piwnicznych.
Przed przystąpieniem do użytkowania piwnic należy rozwiązać problem mokrych ścian, czyli osuszyć mury.
Zastosowanie odpowiedniego środka wymaga zdiagnozowania budowli, czyli dokonanie analizy uszkodzeń oraz wykonania badań laboratoryjnych. Na tej podstawie sporządza się projekt osuszania murów.
Z pobranych próbek muru otrzymuje się zawartość soli oraz stopień zawilgocenia.
Kapilarne podciąganie wody z powodu braku izolacji poziomej to najczęstsza przyczyna zawilgocenia ścian piwnic. Z zasady do wykonywania ścian piwnic mineralne materiały budowlane. Charakteryzują się one usieciowioną strukturą kapilarną. Poprzez te kapilary woda jest podciągana w murze. Często wraz z wodą transportowane są rozpuszczone w niej sole. Podczas parowania wody w jej strefie tworzą się wykwity soli, będące przyczyną poważnych uszkodzeń muru. Kapilarnemu transportowi wody można zapobiec przez wykonanie wtórnej izolacji poziomej, prowadzącej do osuszenia muru.
W tym celu można zastosować metody mechaniczne lub iniekcję chemiczną.
Metody mechaniczne polegają na podcinaniu muru i umieszczenia w powstałej szczelinie izolacji bitumicznej. Jest to metoda kosztowna i pracochłonna.
W praktyce metody chemiczne (iniekcyjne) ustaliły swoją pozycję dzięki łatwemu zastosowaniu i relatywnie niskiej cenie.
W wyniku kapilarnego transportu wody może również nastąpić higroskopijne wchłanianie wilgoci. Jest to możliwe w murach o dużej zawartości soli. Sole obecne w murze są w stanie przyciągnąć zawartą w otaczającą powietrzu wilgoć w postaci pary wodnej i wiązać ją. Wiązana przy tym jest taka ilość wilgoci z powietrza, że jej stan skupienia zmienia się z gazowego w ciekły. Następie sole rozpuszczają się w wodzie, tworząc roztwór.
W efekcie mur obciążony solami pomimo założonej przepony poziomej pozostaje zawilgocony.
Dopiero kombinacja ; nowej przesłony poziomej i „ odsalającego” tynku renowacyjnego pozwala uzyskać efekt suchego muru.
Standardowe zaprawy tynkarskie nie nadają się do zastosowania przy prowadzeniu prac renowacyjnych z uwagi na niewielką objętość porów.
Doskonałym materiałem do tego celu są specjalne tynki renowacyjne których porowatość jest znacznie wyższa. Dzięki temu są one w stanie zmagazynować sole i w ten sposób zapobiec ich wydostaniu się na powierzchnię.
Dzięki wysokiej porowatości zostaje także przerwany kapilarny transport wody w stanie ciekłym. Z uwagi na wysoką dyfuzyjność ułatwiony jest natomiast transport wody w postaci pary.
Służy to stałej wymianie wilgoci pomiędzy między tynkiem renowacyjnym a otaczającym powietrzem.

Najlepszym sposobem zabezpieczenia przed wodą wnikającą z zewnątrz jest wykonanie wtórnej izolacji pionowej, wykonanie dodatkowej przepony poziomej, a na mury obciążone solami dodatkowo tynk renowacyjny. Jednak w niektórych przypadkach / wysunięty taras, schody lub przylegający budynek/ nie ma możliwości odsłonięcia ścian zewnętrznych.
Pozostaje wówczas możliwość wykonania pionowej izolacji od wewnątrz – przeciw negatywnemu ciśnieniu wody do wewnątrz.
Zastosowanie wtedy mają mineralne mikrozaprawy uszczelniające, które z uwagi na ewentualną dużą agresywność wody muszą być odporne na siarczany.
Aby przedostająca się woda nie powodowała dalszych szkód, niezbędne jest również wykonanie dodatkowej przepony poziomej.
Wraz z mikrozaprawą uszczelniającą zamyka ona wodę wewnątrz muru.
W przypadku zastosowania wodoodpornych materiałów do wykonania ścian piwnic, również statyka budynku nie zostaje zakłócona.
W tym przypadku należy jednak uwzględnić problemy zawilgocenia na skutek brakującej termoizolacji. W tej sytuacji należy podjąć odpowiednie działania (z zakresu fizyki budowli oraz konstrukcji), aby rozwiązać problem kondensacji pary wodnej.

 

Sposoby przedostawania się wilgoci do muru: